Sunshine (1999)

                

         Sunshine (1999) ของผู้กำกับ István Szabó  แสงอาทิตย์ที่ว่าเผดเผา "ตัวตน" ของมนุษย์จนไม่เหลือซาก หนังเรื่องนี้ไม่ใช่แค่บันทึกเหตุการณ์ 100 ปี ของครอบครัวที่ชาวยิว กลางศตวรรษที่ 19 ในจักรวรรดิออสโตร ฮังกาเรียน  แต่มันคือ "สารานุกรมแห่งความแตกสลาย" ที่สะท้อนนิยามยุค Modernism ภาพยนตร์ไม่ได้บอกว่าเกิดอะไร แต่แสดงความเจ็บปวดผ่านตัวละครแต่ละคนที่ปรับเปลี่ยนตัวเองเสมอเพื่อต้องการยอมรับตัวตน ตัวละครเปรียบเหมือน กระจกที่ทุบจนละเอียด แม้เราพยามหยิบเศษเสี้ยวเหล่านั้นมาประกอบใหม่ เปลี่ยนชื่อนามสกุล หรือเปลี่ยนศาสนาเพื่อหาที่ยื่นในสังคม      จากจักรวรรดิ - ฟาสซิสต์ -คอมมิวนิสต์ แต่มันก็เป็นเพียงภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว ตัวละครไม่ได้เป็น ใครคนใดคนหนึ่ง อย่างสมบูรณ์ แต่เป็นเพียงร่างทรงของยุคสมัยที่ถูกบังคับให้กลืนหายจนเสียรากเหง้า หนัง  เป็นการตั้งคำถามต่อสิ่งที่เรียกว่าอุดมการณ์และความถูกต้องในใจในการเชิดชู ปัจกนิยม (Individualism) ที่พยายามจะตะโกนก้องท่ามกลางเสียงปืน ระเบิดสงครามและปฎิวัตร ในอดีตมนุษย์มีพระเจ้าเป็นศูนย์กลางแต่ในยุค Modern มนุษย์กลับเผชิญกับ การสูญเสียศูนย์กลาง (The Loss of Center) ตัวละครใน Sunshine พยายามหาที่ยึดเหนี่ยวใหม่ ไม่ว่าจะเป็นกฏหมายที่เข้มงวด  ลัทธิ์ฟาสซิสต์ที่ดูแข็งแกร่ง หรืออุดมการณ์คอมมิวนิตส์ที่ดูเท่าเทียม  แต่รัฐและอุดมการณ์ที่พวกภักดีกลายเป็นเพชณฆาตที่ถือดาบรอประหารพวกเขาเพียงเพราะสายเลือดที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

หนังบอกชัดผ่านบทพูดหลายประโยค โดยเฉพาะจาก Adam และ Valerie ว่าเราทุกคน "struggle to find a kind of security ดิ้นรนหาความมั่นคงมักนำไปสู่ความทุกข์และความสูญเสีย ความต้องการ security เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ใคร ๆ ก็อยากปลอดภัย อยากได้การยอมรับ แต่ถ้าเรายอมแลกเสรีภาพในการเป็นตัวของตัวเอง ความคิดเห็น สิทธิพื้นฐาน เพื่อความมั่นคงชั่วคร่าว เรามักจบลงด้วยการเสียทั้งสองอย่าง

Benjamin Franklin: Those who give up essential liberty, to purchase a little temporary 

Safety, deserve neither liberty nor safety.       

#Modernism #NarrativeStyle #IdentityCrisis #Fragmentation #TheLossOfCenter #LiteraryAnalysis #CinematicMetaphor #โศกนาฏกรรม #ModernTragedy #ปรัชญาชีวิต #วิจารณ์หนัง