The Breath of Ubud: When Stone Sculptures Awaken to Dance

 

"เราไม่ได้กำลังดูแค่การร่ายรำ แต่นี่คือ 'การเนรมิตภาพสลักหินให้มีลมหายใจ' 

นักเต้นเหล่านี้มีทักษะอัศจรรย์ในการเปลี่ยนรูปทรงที่หยุดนิ่งบนผนังวิหารศตวรรษที่ 14 

ให้กลายเป็นท่วงทำนองที่เคลื่อนไหว ราวกับว่ากำแพงศิลาแห่งอูบุดได้ 'ฟื้นตื่น' 

ขึ้นมาร่ายรำต่อหน้าเรา

เซเลเด็ต' (Seledet) หรือการกลอกตาที่ฉับไว ในขณะที่โลกตะวันตกโฟกัสที่

ลำแขนและขา แต่ที่นี่ 'จิตวิญญาณ' ของเรื่องราวกลับสถิตอยู่ที่การขยับเพียงเสี้ยว

ของม่านตาและการดีดปลายนิ้ว มันคือการปรับจูนกายวิภาค

                                          ของมนุษย์เพื่อเอื้อมให้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของเทพเจ้า

            "Walter Spies เบื้องหลังระบำสมัยใหม่ ไม่ใช่ผู้ที่ 'เปลี่ยน' จิตวิญญาณของระบำบาหลี 

แต่เขาคือ 'ภัณฑารักษ์' (Curator) ผู้ที่นำ ความสัตย์ซื่อแห่งจารีต และความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีกรรม 

             มาจัดวางในกรอบของศิลปะการแสดง เพื่อให้โลกได้ประจักษ์ถึง สุนทรียภาพที่ซ่อนอยู่"

Spies ไม่ได้แค่ดู แต่เขา "ศึกษา" อย่างจริงจัง เขาได้ร่วมเขียนหนังสือเล่มนี้กับ Beryl de Zoete 

                                                   นักวิจัยด้านการเต้นชาวอังกฤษในปี 1938

                 หนังสือเล่มนี้เปรียบเสมือน "คัมภีร์" เล่มแรกๆ ที่จัดระเบียบประเภทของระบำบาหลี 

                                     (เช่น Wali, Bebali, Balih-balihan) ให้โลกตะวันตกได้เข้าใจ

                                                            โครงสร้างที่ซับซ้อนของมัน